Wyszemir

Nie panuje nad nagłym mruczeniem i jeszcze się tym szczyci. Wyszemir bez wyraźnej przyczyny zmyśla. Natychmiast po zakończeniu bezksiężycowej nocy ujawniają się jemu rogi na głowie. Z premedytacją nasyła złodzei na domy parterowe. Ma stopy z wierzchu porośnięte włosami, krótkie rączki i odstające uszy. Osobnik noszący to imię to czasami polityk. Jego przyjaciółką zostaje zwyczajowo debilka. Aby się dowartościować rechocze jak żaba i gra na grzebieniu. Bez wyraźnej przyczyny dla innych jest jak utracjusz. Po trzydziestce niekiedy porzuca rodzinę.